Þau leiðu mistök urðu við gerð árbókar MH þetta árið að árbókargreinin mín birtist ekki. Bryndís var búin að sitja sveitt yfir greininni daga og nætur til þess að hún kæmist til skila í tæka tíð, sem hún og gerði....en það bara gleymdist að setja hana í bókina, nokkuð svekkjandi.

Vegna þess að mér og Bryndísi er svolítið annt um að fína greinin okkar sé í bókinni þá bregðum við á það ráð að birta hana hér og biðja alla þá sem kæra sig um, að prenta hana út og líma hana (eða tylla) á auða blaðsíðuna undir nafni mínu. (Mæli með að copy/paste-a í word ef á að prenta)
Hinir geta bara lesið og notið greinarinnar eftir þennan bráðskemmtilega penna (eða lyklaborð) sem hún Bryndís okkar nú er.
Svo vesgú:


Svala Ragnarsdóttir

Ó þú sem varst ljóshærð ofurdúlla, ó þú sem varst í MH. Mér finnst sem þessi fjögur ár hafi liðið sem ljúfur andvari og neyðist ég nú til þess að týna saman minningarbrot frá skólagöngu þinni, með tregðan, sáru andvarpi og IBM Think Pad. Tölvusjárinn er allt of bjartur fyrir svo dimm skrif. Vorlyktin er óhóflega sæt, er höfuð mitt er við það að klofna af sálarangist vegna horfinna ára okkar í MH. Ára sem meitlast nú á spjöld sögunnar. Þögnin grefur hverja minningu djúpt í sál mína með þungum höggum eins og járni barið í stein. Ef ég væri ekki að skrifa á tölvu væri skriftin skjálfhent og blekið á blaði mínu runnið saman við þau tár sem augu mín fella.

Þó svo ég muni nú líkja Svölu við ediksnakk þá vil ég slá á þær hugmyndir lesenda að Svala sé feit og stökk kartöfluflaga. Heldur vil ég meina það að öllum þeim sem bragða Ediksnakk í fyrsta skipti finnst það vera mjög súrt og ekkert sérlega bragðgott. Maður verður að éta sig til, og þegar maður er komin á bragðið, þá gerir maður margt fyrir aðeins eina flögu, mjög margt.
Svala hefur verið þekkt fyrir það að vera enginn sleikipinni, meira svona "made of steel" pinni, svona eins og járnkarl eða hitaveiturör. Fólk á stundum erfitt með að sætta sig við hrjóstrugt og kalt yfirborðið en undir löngu kólnaða Hafnarfjarðarhrauninu, rennur eldheit kvika ástríðar Svölu á tónlist, sjónlist (t.d. að horfa á sjónvarp), skemmtilegheitum og lífinu sjálfu. Þar er mjög gott að vera, mjög gott (endurtekning til að leggja áherslu á orð mín).
Svala á ekki eftir að verða hægrisinnaður viðskiptafræðingur í dragt með frosið bros, hún á ekki eftir að dansa línudans og syngja í kariókí inn á Glaumbar, hún á ekki eftir að vera með bandarískum milljarðamæringi í stóru húsi með hund og sundlaug (nema hann sé listamaður og Svala breyti lauginni í underground bar þar sem inngangurinn verður salíbuna niður rennibrautina og stökkbrettið opið fyrir hressa dansglaða gesti). Svala bara einfaldlega leyfir ekki neinum plebba að falla fyrir sér.
Svala er að eðlisfari mesti antí-plebbi í heimi, því miður fyrir plebbana, því þeir myndu aldrei eiga leiðan dag með hana sér við hlið. Það yrði rokkplebbalíf með underground 60’s bar, góðri tónlist og Martini í morgunmat.
Svala er einfaldlega ein af þessum lystisemdum lífsins sem maður verður að læra að meta: Svala, rauðvín, sushi, ediksnakk, rauður lakkrís, kaffi, jazz, hvítt súkkulaði....
Gefið mér þetta allt á dauðabeðinu og ég mæti örlögunum með bros á vör (og rauðan lakkrís).

...Og af því að forfaðir minn var Kolbeinn ungi þá kveð ég til þín:
Verjist þú á velli
vörgum, og hnígur,
skal ég sakirnar jafna.
Verjist þú á velli
og enn vel stígur
Skal ég þér samfagna.

Far vel frilla inn til vargaldar! (Heims fátæka listamannsins, hefst um leið og listagyðjan blindar raunsæjið).

Þín vina, Bryndís Björgvinsdóttir. (s: 6929501 ef þú nennir að vera memm)